خورشید تابید و سنگ مهتاب، به فسهای – خسته و سرد – و کوتاه، خاموش شد.
تلاش وا می دارد کیست یا چیست
در این فکرم من و دانم که هر گز
مرا یارای رفتن زین قفس نیست
اگر هم مرد زندان بان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نیست
کمانی از ماه تيره
برفراز دريای بی موج.
کودکانِ نازادهی من
دنبال میکنند مرا.
پدر، نرو! صبر کن!
جوانترينمان جان داد«!»
آويز میشوند بهمردم چشمم.
خروس میخواند.
دريا، سنگ شده، میخندد
آخرين موجْ خندش را.
«پدر، نرو! …»
فريادهای من
بهخوشهی سُنبل تبديل میشود
برفراز دريای بی موج.
کودکانِ نازادهی من
دنبال میکنند مرا.
پدر، نرو! صبر کن!
جوانترينمان جان داد«!»
آويز میشوند بهمردم چشمم.
خروس میخواند.
دريا، سنگ شده، میخندد
آخرين موجْ خندش را.
«پدر، نرو! …»
فريادهای من
بهخوشهی سُنبل تبديل میشود
لورکا
