این شعر کمی سخت است وبعضی جاهایش هم کمی نامانوس – برای من البته – مثل “مربای ابرها ” یا “من هم نگاهی داشته ام همانند نگاه خروس قندی “... یا “اما تو عود زده عود خور من شکمت را سفره خواهم کرد
که خوب این بخشی ناشی از بضاعت ناچیز من است و بخشی هم زبان ویژه ی شعر ....
اما ....اما چه بگویم از :

پدر من از تو دو دست دارم
من از تو لب دارم
پس چرا نمی توانم ببوسم
ببوسم، ببوسم، ببوسم
و هر بار درد نکشم ؟
عالی بود . دیوانه کننده ....... !

حتی اگر نه در اوج

من بوی اندوهی را که بادهای جهان با خود می آورند ، می شناسم
و می توانم گفت
اندوهگین ترین عطر از گل سرخی می دمد
که باران از او دوری می کند ...

آسمان را بنگر که سراسر در رخوت خواب خراب خویش آرمیده است...